Leksykon diet

 
14.07.2020.
 Strona główna arrow Artykuły arrow Artykuły o sposobach na... arrow Zdrowie i uroda z ziołami
   
Strona główna
Diety
Artykuły
Ciekawostki
Forum
Szukaj
Napisz do nas
Konkursy
Logowanie





Hasło?
Konto? Zarejestruj się!
 
 
 
 

Zdrowie i uroda z ziołami Email
Redaktor: Administrator   
11.12.2007.
Tu znajdziesz informacje na temat ziół , ich działania nie tylko w odchudzaniu, ale również w zachowaniu zdrowia i urody. Ten temat będzie w "ciągłej budowie", czyli niemal każdego dnia będzie wzbogacany o jakieś informacje.

Zioła to temat rzeka - łatwo tu znajdziesz coś dla siebie - ale z ziołami trzeba ostrożnie, niektóre z nich mają bardzo silne działanie, wchodzą w interakcje z lekami. Ten dzial bedzie systematycznie "dopelniany" informacjami. Generalnie zioła podzielone są na:

* rośliny lecznicze
* rośliny przyprawowe
* oleje/olejki roślinne
Narazie  jest tylko podział alfabetyczny ziół, ale niedługo pojawi się podział ze względu na działani/ zastosowanie

A
alfaalfa -lucerna
Usuwa fizyczne i psychiczne zmęczenie, owrzodzenia, zapalenia naczyń krwionośnych, zaburzenia jelit, zgagę, cukrzycę, alergie, anemie, krwotoki z nosa, schorzenia dróg moczowych, oczyszcza nerki i krew. Zawiera witaminy A, K, D, wapń, fosfor, żelazo, potas, 8 enzymów esencjonalnych i pierwiastki śladowe. Niedawne badania laboratoryjne wykazały, iż roślina ta zawiera czynną substancję, która ma działanie rozluźniające mięśnie i stawy. Substancja znajduje się w nasionach. Jest to doskonały środek detoksykacyjny (odtruwający). Wzmacnia odporność organizmu. Wykazuje korzystny wpływ w leczeniu zapaleń naczyń krwionośnych, nerwów, oskrzeli- właściwie w leczeniu wszystkich zapaleń

aloes uzbrojony
Jest wiele odmian tej rośliny, ale żadna z nich nie występuje w stanie naturalnym w naszym kraju. Ojczyzną aloesu jest Afryka Południowa, Madagaskar, ale jest uprawiany także w Ameryce Południowej, na Antylach, na Półwyspie Arabskim i w Indiach.
W Polsce jest hodowany jako roślina szklarniowa lub doniczkowa (Aloe arborescens) ? aloes drzewiasty. Ta wiecznie zielona roślina ma na brzegach mięsistych liści drobne kolce. Bardzo rzadko zakwita w czasie uprawy w doniczce. Kwiaty ma czerwonopomarańczowe, osadzone na kłosowatym pędzie. Od czasów starożytnych przypisywano aloesowi właściwości równe niemal korzeniom żeń-szenia. Przypuszcza się, że aloes ma właściwości przeciwnowotworowe, których wprawdzie dotychczas badania nie potwierdziły, ale wykryto wiele substancji o właściwościach leczniczych.
Działanie: przeczyszczające, żółciopędne, wzmacniające, poprawiające przemianę materii i dermatologiczne.
Antrazwiązki zawarte w aloesie sprawiają, że wyciągi z tej rośliny są bardzo skutecznymi, łagodnymi preparatami przeczyszczającymi, działającymi po 12-14 godzinach od spożycia. Czynne związki zawarte w aloesie pobudzają wydzielanie soku żołądkowego i żółci, ułatwiają trawienie. Aloes ma działanie bakteriobójcze, zapobiega więc nadmiernej fermentacji w jelitach. Jest polecany dla ludzi cierpiących na zaburzenia pracy przewodu pokarmowego. Korzystnie wpływa na skórę, może być polecany w oparzeniach skóry po naświetlaniach rentgenowskich.
Liście aloesu zawierają antrazwiązki, z których głównym jest aloina, mikroelementy a przede wszystkim żelazo, mangan, cynk, miedź, bór, molibden oraz magnez. Ponadto substancje śluzowe, żywice, substancje gorzkie oraz tzw. biogenne stymulatory, które są prawdopodobnie związkami metali z witaminami i kwasami organicznymi.
Homeopatia zaleca aloes jako lek w chorobach alergicznych. Okłady z aloesu polecane są na trudno gojące się rany. W chorobach oczu takich, jak stany zapalne i zwyrodnienia rogówki i siatkówki oraz zanik nerwów wzrokowych także pomocnym może być aloes. W stomatologii aloes stosujemy w leczeniu chorób przyzębia i zapaleniach śluzówek jamy ustnej. Aloes może być korzystny w leczeniu zapaleń zatok obocznych nosa, a także w nerwobólach, odmrożeniach i owrzodzeniach.

anyżek
Jednoroczna roślina zielna pochodząca z wschodnich rejonów basenu Morza Śródziemnego. Najstarsze wzmianki o anyżku pochodzą z Egiptu z około 1500 r. p.n.e. Do Polski sprowadzili go w średniowieczu benedyktyni. Mimo ciepłolubności również w naszym kraju można go uprawiać, choć największe owoce anyżu otrzymują plantatorzy z Hiszpanii.
Anyż ma charakterystyczny zapach podobny do zapachu kminku jednak nieco bardziej intensywny i słodszy.
Owoce anyżkowe mają działanie wykrztuśne (dlatego często są jednym se składników syropów na kaszel) rozkurczowe, moczopędne i wiatropędne. Już dawniejz anyżu robiono odwar, olejek które to stosowano na kaszel,przeziębienia i gorączkę. Anyż ma również właściwości przeciwskurczowe i przeczyszczające.
Obecnie w lecznictwie anyż się stosuje jako napar oraz olejek mlekopędny dlamatek karmiących, a u niemowląt razem z rumiankiem doskonale regulują trawienie.
Stosowany zewnętrznie w formie olejków skutecznie odpędza owady, komary, a także zabija świerzbowce, wszy, kleszcze
Olejek anyżowy jako środek smakowy i aromatyczny wykorzystywany jest w przemyśle spożywczym, perfumeryjnym, farmaceutycznym oraz spirytusowym.
Anyżkiem aromatyzuje się kompoty z gruszek, śliwek, ciasta, pierniki, precle. W wielu miejscach anyż stosowany jest do potraw z gotowanych jarzyn,sałat, sosów, potraw z dziczyzny, a także w przemyśle spirytusowym np.:anyżówka, turecka raki, grecka ouzo.

arcydzięgiel lekarski
Arcydzięgiel jest rośliną dwuletnią, wywodzi się z Europy Północnej, występuje także na Syberii. W Polsce rośnie dziko w Tatrach i Sudetach. Często jest mylony z popularnym w całym kraju arcydzięglem leśnym.
Uprawiany w wielu krajach, m.in. w Rosji, krajach skandynawskich, Belgii, Holandii, Francji, W Niemczech, na Węgrzech i w Polsce. Dla ludów dalekiej północy, Lapończyków, mieszkańców Grenlandii i Islandii przez wiele wieków arcydzięgiel właściwie był jedyną, dającą się uprawiać w tym klimacie rośliną. Gotowano tam świeże baldachy arcydzięgla w mleku reniferów, aż uzyskały konsystencję sera i w takiej postaci spożywano. Od wieków też roślina ta była używana do zaprawiania wódek i likierów. Nazwa rośliny wywodzi się podobno od archanioła Gabriela. Inna nazwa tej rośliny to Ziele Ducha Świętego, arcydzięgiel lekarski, dzięgiel lekarski, litwor.
Główne właściwości lecznicze arcydzięgla to regulacja pracy przewodu pokarmowego. Pobudza on wytwarzanie soku żołądkowego, a także innych enzymów trawiennych jak pepsyna i pentagastryna. Działa ponadto rozkurczająco na mięśnie przewodu pokarmowego, a zwłaszcza dróg żółciowych. Znosi więc bóle i wzdęcia brzucha. Jest lekiem przy braku łaknienia. Arcydzięgiel zwiększa także wydalanie moczu, czym przyczynia się do wydalania z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii. Cenione jest działanie uspokajające wyciągów z tej rośliny (podobne do elenium). Olejek arcydzięglowy ma właściwości bakteriobójcze, niszczy także wiele grzybów, czym przyspiesza gojenie się ran, oparzeń i owrzodzeń. Arcydzięgiel jest doskonałym lekiem w przypadkach czynnościowych zaburzeń przewodu pokarmowego. Właściwości uczulające na działanie promieniowania nadfioletowego mogą być wykorzystane w leczeniu łuszczycy i bielactwa. Jednocześnie trzeba pamiętać, że ludzie spożywający przetwory arcydzięgla przy opalaniu mogą łatwo ulec poparzeniu. Olejek arcydzięglowy może być stosowany w leczeniu bólów korzonkowych, stawowych, mięśniobólów i nerwobólów.
Odwar z tej roślinyprzyjmowany ok.20 minut przed posiłkiem pobudza apetyt, natomiast użyty po jedzeniu poprawia trawienie. Przygotowanie odwaru: 1/2 łyżki korzenia należy zalać szklanką wody i podgrzewać aż do wrzenia i gotować 3 minuty.

B
babka lancetowata

Rośnie na suchych łąkach, pastwiskach, miedzach i trawnikach w całym kraju. Roślina ta występuje w całej Europie i w Azji aż do Himalajów.
Inne nazwy: babka wąskolistna, języczki polne, żywiec.
W leczeniu wykorzystuje się najczęściej liście, a czasem także nasiona.
Najważniejsze substancje lecznicze to glikozyd, aukubina, garbniki, śluzy, flawonoidy, sole mineralne, wśród nich krzemionka i związki cynku, z witamin przede wszystkim witamina C.
Działanie: żołądkowe, wykrztuśne, przeciwzapalne, osłaniające, przeciwbakteryjne, przeciwbiegunkowe.
Od wieków używano liści babki do leczenia ran, zwłaszcza trudno gojących się, ropiejących, czyraków i oparzeń. I dzisiaj babka ma podobne zastosowanie, a ponadto stosowane doustnie odwary i napary z liści babki są dobrym lekiem w przypadku biegunek, stanów zapalnych przewodu pokarmowego. Znoszą skurcze mięśni gładkich jelit, zwiększają nieco wydzielanie soków żołądkowych, co ułatwia trawienie.
Śluzy z liści babki działają osłaniająco na przewód pokarmowy i chronią błonę śluzową przed samostrawieniem. Właściwości te są szczególnie cenne w przypadku choroby wrzodowej powodującej nadmierną produkcję kwasu solnego w żołądku. Związki czynne zawarte w babce zwiększają także ilości śluzu wytwarzanego w oskrzelach, rozrzedzają go, co ułatwia oczyszczanie się dróg oddechowych i znosi suchy, uporczywy kaszel. Wyciągi z liści babki mogą być korzystne w leczeniu stanów zapalnych spojówek i powiek, a także w stanach zapalnych i świądzie sromu. W leczeniu zapaleń spojówek mogą także być wykorzystane napary z nasion babki.

babka zwyczajna
W leczeniu może także być wykorzystany liść babki zwyczajnej o okrągłych liściach. Roślina ta zawiera związki o podobnym składzie jak babka lancetowata, chociaż w innej proporcji. Babka ta ma mniej garbników, natomiast więcej śluzów i pektyn. Stąd główne jej zastosowanie to leczenie chorób przewodu pokarmowego, jak przewlekle nieżyty, bezkwaśność soku żołądkowego, choroba wrzodowa oraz uszkodzenia błony śluzowej żołądka czy jelit przez toksyny bakteryjne, spożyte przypadkowo lub celowo trucizny. Na skórę babka zwyczajna działa podobnie jak lancetowata, natomiast ma mniejsze właściwości wykrztuśne. Stosuje się babkę zwyczajną głównie w postaci naparów lub odwarów zalewając i łyżkę suszonych liści i szklanką wrzątku.

bazylia
Jest to roślina jednoroczna wyrastająca do 40 cm.,o jasnozielonych liściach i bladoróżowych kwiatkach. Bazylia wydziela silny, bardzo charakterystyczny zapach. Zwykła być używana głównie wkrajach śródziemnomorskich, jednakże staje się coraz popularniejsza również w innych krajach, uprawiana szczególnie w doniczkach na parapecie w mieszkaniach. Bazylia najczęściej jest dostępna w postaci suszonej (wchodzi w skład ziół prowansalskich), jednakże najlepiej stosuj świeże liście (lepszy aromat) z doniczkowej uprawy domowej
Bazylia zawiera od 0,5% do 1,5% olejku lotnego o bogatym składzie, również ok.6% grabników, flawonoidy oraz karotenoidy. Pozytywnie wpływa na trawienieoraz pobudza wydzielanie soków żołądkowych. Działa rozkurczowo,przeciwkaszlowo oraz poprawia pracę nerek.
Wspomaga odchudzanie. Dodawana do pomidorów i sera mozarella wspomaga przemianę materii. Najlepsza jest świeża. Suszona zawiera mniej witamin A i C.Bazylia pochodzi z Azji, gdzie była uprawiana jeszcze w czasach prehistorycznych. W XVI w. trafiła do Europy południowej a dalej do Europy Środkowej (w tym również Polski), gdzie początkowo uprawiano ją w oranżeriach i w donicach.
Bazylia ma korzenny, słodkawy i pikantny smak. Do przyprawiania używa się tak świeżych jak i suszonych liści, a nawet całego ziela. Dodajemy ją do sałatek, zup, duszonych warzyw i twarożku. Nacieramy nią też mięsa. Bardzo dobrze komponuje się z potrawami na bazie pomidora.
Uważa się też niekiedy, że ma działanie antydepresyjnie (działanie podobne do melisy). Można ją stosować w łagodnych zaburzeniach trawiennych, wzdęciach, przy niedoborze soku żołądkowego.
W postaci świeżych liści lub suszonej obowiązkowo stosujemy w potrawach z pomidorami. Używana prawie w każdej potrawie kuchni włoskiej i południowo francuskiej. Poleca się przyprawianie bazylią zup, sosów, mięsa, drobiu, dziczyzny, ryb. Zrobiona z 50g. suszonej bazylii na litr wrzącej wody, pita po każdym posiłku herbatka „herbatka rozweselająca” wprowadza w stan pogodnego nastroju.

bez czarny
Krzew pospolity w całym kraju, rośnie często na skrajach lasów, łąk i w ogrodach. Kwitnie w czerwcu i lipcu, kwiaty ma drobne, kremowobiałe, zebrane w kwiatostany o wyglądzie parasoli.
Owoce fioletowoczarne dojrzewają w sierpniu i we wrześniu.
Inne nazwy: bez lekarski, bez apteczny, bez biały, holunder, hyczko, hyćka, bzowina, bzina.
Kwiaty działają moczopędnie, napotnie, wzmacniają naczynia; owoce - napotnie, przeciwbólowo, rozwalniająco.
Substancje czynne, zawarte w kwiatach bzu, zwiększają ilość wydalanego moczu, a z nim produktów przemiany materii. Powodują obfite pocenie się, co może być przydatne w leczeniu przeziębień i chorób przebiegających gorączkowo. Wyciągi z kwiatów czarnego bzu uszczelniają naczynia włosowate, zapobiegają ich nadmiernej łamliwości. Wyciągi z kwiatów czarnego bzu mogą być używane zewnętrznie do płukania gardła i jamy ustnej w przypadkach zapaleń i angin. Mogą być stosowane do przemywania spojówek w przypadkach zapaleń, oraz do kąpieli zdrowotnych i kosmetycznych.
Owoce, podobnie jak kwiaty, zwiększają ilość wydalanego moczu, mają działanie napotne. Są uważane za lek odtruwający, powodują bowiem łatwiejsze usuwanie toksyn oraz produktów ich przemiany z organizmu. Łagodne działanie przeczyszczające pozwala polecać te owoce ludziom w podeszłym wieku cierpiącym na zaparcia. Cenne jest działanie przeciwbólowe związków zawartych w owocach czarnego bzu, może z powodzeniem być wykorzystane w leczeniu rwy kulszowej, nerwobólu nerwu trójdzielnego, bólów zębów i migreny.
Owoce bzu mogą służyć do wyrobu konfitur i soków. Natomiast nie mogą być wykorzystywane do wyrobu win i wódek, ponieważ w procesach fermentacji powstają toksyczne frakcje alkoholi, które mogą spowodować wymioty i omdlenia.
Kora ma głównie działanie moczopędne.Uwaga!!! Od wieków była używana jako lek odchudzający.

burak ćwikłowy - sok
Sok z buraka pobudza czynnoœci nerek i układu limfatycznego. Pobudza i wzmacnia perystaltykę jelit, jak równie¿ sąsiadujące organy i gruczoły jak nerki, wątrobę, pęcherzyk żółciowy i śledzionę. Zawiera duże ilości wapnia, potasu, fosforu, błonnika, choliny i roślinnych związków chemicznych.

borówka brusznica
Roślinę tę można łatwo spotkać w lasach całego kraju, najczęściej w suchych, iglastych borach,a także na słonecznych polanach. Często kwitnie i owocuje dwukrotnie.
Liście zawierają glikozydy, z których najważniejszym jest arbutyna oraz flawonoidy, np. hiperozyd. Prawie jedną piątą ciężaru stanowią garbniki. Ponadto liście borówki zawierają kwasy organiczne oraz sole mineralne, najwięcej związków magnezu.Działają dezynfekująco na drogi moczowe, przeciwzapalnie i ściągająco.
Owoce zawierają antocyjany, karotenoidy, garbniki, kwasy organiczne, witaminy A i C, pektyny oraz cukry- działają moczopędnie,ściągająco i dietetycznie.
Substancje czynne zawarte w liściach borówki zwiększają wydzielanie moczu, a z nim szkodliwych produktów przemiany materii. Niszczą bakterie w układzie moczowym i to często szczepy odporne na działanie wielu antybiotyków. Korzystne jest użycie liści borówki w przypadkach przewlekłych zakażeń układu moczowego, w kamicy moczowej. Podobnie jak na układ moczowy, związki zawarte w liściach borówki działają dezynfekujące na przewód pokarmowy. Znoszą wzdęcia brzucha i są dobrym lekiem w niezbyt nasilonych biegunkach oraz kamicy żółciowej. Związki czynne z liści borówki uszczelniają naczynia włosowate i znoszą stany zapalne w tych naczyniach.
Owoce borówki brusznicy poza tym, że są surowcem do przyrządzania konfitur i wyśmienitym dodatkiem do mięs, są przede wszystkim cennym źródłem witaminy C. Flawonoidy w nich zawarte wzmacniają ściany naczyń i zapobiegają ich łatwemu pękaniu. Dzięki zawartości garbników mają działanie ściągające. Pamiętać jednak trzeba, że owoce borówki zawierają dość dużo kwasu szczawiowego i nie powinny być spożywane przez ludzi, u których wydalanie szczawianów z organizmu jest upośledzone.

C
cebula zwyczajna
Ojczyzną cebuli jest Azja Środkowa. Znana była już w starożytnej Persji i Grecji.
Na całym świecie uprawianych jest kilkaset odmian tej rośliny. Inna nazwa: cebula ogrodowa, dymka, skulibaba.
Cebula zawiera witaminy, głównie C, ponadto prowitaminę A i witaminy B1, B2, PP, olejek eteryczny, organiczne związki siarki, saponiny, flawonoidy, sole wapnia, fosforu, magnezu, żelaza, cynku i selenu.
Znane jest różnorodne działanie cebuli. takie jak: dezynfekujące, obniżające ciśnienie tętnicze krwi, moczopędne, poprawiające przemianę materii, wykrztuśne.
Cebula od wieków była używana jako lek na szkorbut, czyli ostro wyrażoną awitaminozę C. Zabierali ją w dalekie rejsy żeglarze i na dalekie wyprawy polarnicy. Choć cebula nie należy do najbogatszych pod względem zawartości witaminy C roślin, to jednak jej dostępność, łatwość uprawy i przechowywania sprawiły, że przez wieki była jednym z głównych źródeł tej witaminy.Cebula, poza niedoborami witaminy C, może uzupełniać w organizmie człowieka niedobory witamin A, B1, B2, PP, a także wielu mikroelementów, przede wszystkim cynku, ważnego czynnika w odporności przeciwwirusowej, selenu- czynnika przeciwmiażdżycowego, fosforu budulca kościi żelaza
Związki zawarte w cebuli mają właściwości bakteriobójcze, niszczą także bakterie oporne na działanie antybiotyków. Zapach i właściwości bakteriobójcze cebuli wynikają m.in. z zawartości organicznych związków siarki, które są aktywne nawet w bardzo małych stężeniach.
Związki czynne zawarte w cebuli zwiększają ilość wydalanego moczu, obniżają ciśnienie tętnicze krwi. Obecność saponin uzasadnia stosowanie cebuli jako leku skutecznego w leczeniu suchego kaszlu. Saponiny zwiększają bowiem ilość wytwarzanej plwociny i rozrzedzają ją, co powoduje, że oskrzela mogą oczyszczać się znacznie łatwiej i skuteczniej.
Sok z cebuli może być używany jako lek w zapaleniach żył, żylakach odbytu, a także jako lek przeciwpasożytniczy. Wdychanie tego soku przynosi ulgę w katarach.
Zewnętrznie może być lekiem na rany, czyraki, oparzenia i odmrożenia, a także w walce z piegami i trądzikiem. Przykładana na bolące miejsca pomaga w bólach kostnych, stawowych i nerwobólach.
Przeciwwskazaniem do stosowania cebuli są ciężkie choroby nerek i wątroby, ostre choroby przewodu pokarmowego, nasilona niewydolność serca.
Cebula i jej sok mogą być używane do zwalczania szkodników roślin.

chili
Rozgrzewa i sprawia, że krew szybciej krąży. To przyprawa dodająca kochankom „pieprzu”. Podnosi temperaturę! Przyspiesza także spalanie kalorii.

chiński jęczmień perłowy
Roślina jednoroczna uprawiana jako zboże. Prócz tego zastosowania, na Dalekim Wschodzie używana jako doskonały środek uspakajający. Ekstrakt otrzymany z ziaren, jest doskonałym źródłem substancji odżywczych dla osób nerwowych, niezrównoważonych, osób z zaburzeniami źołądkowo-jelitowymi. Używany również jako środek do obniżania gorączki

cholina
Oznaką niedoboru choliny może to by© brak koncentracji– substancji ważnej dla funkcjonowania układu nerwowego, mózgu, i mięśni szkieletowych. Jej obecnoś© jest istotna dla prawidłowego przewodzenia impulsów nerwowych. Doskonałym źródłem przyswajania choliny jest lecytyna., który zalecana jest w stanach zmęczenia i osłabionej koncentracji, zaburzeniach pamięci i nerwowości.

cytryniec chiński
W doskonały sposób pomaga ciału w zwalczaniu stresu, zmęczenia, słabości. Zwiększa energię, odporność, poprawia krążenie krwi, leczy hipoglikemie, poprawia wydzielanie żółci. Wzmacnia czynność serca. Środek antyseptyczny. Używany w leczeniu zaburzeń nerwowych z przemoczenia, cukrzycy, nocnego pocenia, astmy, przewlekłych biegunek, bezsenności, częstych stanach strachu i w zaburzeniach utrzymywania moczu.

cząber
Pochodzi najprawdopodobniej ze wschodnich regionów obszaru śródziemnomorskiego. Był znany i uprawiany już w starożytnym Rzymie.
Jest świetną przyprawą do ziemniaków, zup i fasoli. Dzięki wysokiej zawartości olejków eterycznych polepsza trawienie potraw ciężkostrawnych.

czosnek
uznawany jest za naturalny antybiotyk. Działa bakteriobójczo i przeciwgrzybiczo., Obniża ciśnienie tętnicze krwi, zmniejsza poziom cholesterolu i trójglicerydów, reguluje również stężenie cukru we krwi, wpływa korzystnie na funkcjonowanie układu krążenia. Jest naturalnym źródłlem selenu.Przyspiesza spalanie tłuszczu. Zawarte w nim związki siarkowe usprawniają funkcjonowanie układu trawiennego.

czosnek pospolity
Czosnek jest znany i uprawiany od tysięcy lat. W Starożytności uważano, że podnosi ducha izwiększa męstwo w boju. Słowianie twierdzili, że chroni przed ukąszeniem żmii. W Chinach czosnek z cukrem i olejem był stosowany do usuwania zmęczenia po bardzo ciężkiej pracy. W Egipcie podawano go budowniczym piramid. W Afryce rybacy smarując swe ciała czosnkiem zabezpieczali się przed krokodylami. Od dawna też używano czosnku w celach leczniczych. W XVI wieku uważano, że może on ochronić przed zachorowaniem na dżumę i gruźlicę, a także przed zatruciami.
Cebulka czosnku zawiera olejek eteryczny, w skład którego wchodzą organiczne związki siarki, takie jak alliina i skordynina A i B. Rozpadowi enzymatycznemu alliiny do allicyny, jakie następuje po przekrojeniu lub rozgnieceniu czosnku, zawdzięcza on swój intensywny i charakterystyczny zapach. Ponadto czosnek zawiera flawonoidy, flawony i witaminy z grupy B, a najwięcej witaminy B1, związki śluzowe, cukry, pektyny i sole mineralne, a wśród nich związki selenu, wapnia, fosforu, żelaza i magnezu oraz niewielkie ilości uranu. Liście czosnku zawierają prowitaminę A, witaminy B1, PP i C.
Działanie: dezynfekujące, obniżające ciśnienie tętnicze krwi, żołądkowe, poprawiające przemianę materii.
Związki czynne zawarte w czosnku mają silne działanie bakteriobójcze i to w bardzo niewielkich stężeniach, niszczą grzyby i pierwotniaki. Czosnek spożywany doustnie niszczy drobnoustroje przewodu pokarmowego, a jeszcze silniej układu oddechowego. Może być używany do leczenia przewlekłych biegunek bakteryjnych a także zapaleń gardła, krtani i oskrzeli.
Czosnek obniża ciśnienie tętnicze krwi i zmniejsza napięcie mięśni gładkich naczyń, działa przeciw miażdżycowe, zapobiega bowiem odkładaniu się w ścianach naczyń złogów cholesterolu. Poprawia przemianę tłuszczów w organizmie.
Na żołądek i wątrobę czosnek działa pobudzająco, zwiększa ilość wytwarzanego soku żołądkowego i żółci, co poprawia trawienie. Znosząc skurcze mięśni gładkich przewodu pokarmowego i dróg żółciowych, ułatwia przepływ żółci do dwunastnicy, znosi kolki i bóle brzucha. Może być wykorzystany w leczeniu przewlekłych nieżytów żołądka z niedokwaśnością soku żołądkowego oraz w stanach upośledzonego wytwarzania żółci.
Czosnek niszczy pasożyty przewodu pokarmowego, a stosowany do lewatyw może być używany do walki z owsikami u dzieci, dezynfekuje także drogi moczowe i niszczy bakterie oporne na antybiotyki.
Związki czynne czosnku znoszą bóle głowy i ułatwiają zasypianie.
Stosowany zewnętrznie może być pomocny w leczeniu trudno gojących się ran, ropni, czyraków.
Dla złagodzenia przykrego zapachu czosnku można polecać jednoczesne spożywanie z nim i łyżeczki mielonego kminku, czarnuszki lub natki pietruszki

cykoria podróżnik
Popularna roślina występująca w całym kraju, na nieużytkach,
glebach piaszczystych i kamienistych. Może być uprawiana. Wyhodowano odmiany o bardzo rozwiniętym systemie korzeniowym, które są używane jako namiastki kawy i odmiany liściowe na sałatki.W celach leczniczych mogą być wykorzystane korzenie i ziele.W soku mlecznym jaki wypływa po przekrojeniu korzenia znajduje się wiele cennych związków, najważniejsze to substancje gorzkie, fitosterole, kwasy polifenolowe, goryczka ? intybina, niewielkie ilości olejku eterycznego, śluz, sole mineralne oraz dość dużo substancji zapasowej ? inuliny. Ziele cykorii zawiera witaminy z grupy B i C.Dostarcza ona do organizmu ludzkiego wiele mikroelementów. Ziele cykorii może być używane zewnętrznie w przypadkach chorób skóry, takich jak wysypka i wyprysk, działa żółciopędne, żołądkowe, moczopędne.Związki zawarte w cykorii wpływają przede wszystkim na pobudzenie wątroby do produkcji żółci i żołądka do produkcji soku żołądkowego, co poprawia trawienie i przyswajanie pokarmów. Cykoria może być więc polecana w przypadkach zmniejszonej produkcji żółci przez wątrobę, w bezsoczności soku żołądkowego, w nieżytach żołądka i jelit.Od wieków medycyna ludowa zalecała cykorię jako lek poprawiający przemianę materii, wzmagający łaknienie i ułatwiający trawienie. Substancje, które odkryto w cykorii, udowadniają, że poglądy te były słuszne.Cykoria posiada również działanie moczopędne, lecz nie jest ono zbyt silne i dla wzmocnienia efektu trzeba ją łączyć z innymi ziołami

cynamon

Laska cynamonu dodawana do herbaty, kawy, naleśników, ryżu, ciast i pierogów usprawnia działanie zawartej w organizmie insuliny. Cynamon jest odpowiedzialny za zmniejszanie apetytu i wilczych napadów głodu. Przyspiesza także spalanie tłuszczu.

D
dziurawiec

Na depresję. Wchodzi w reakcję z niektórymi tradycyjnymi lekami, na przykład osłabiającymi system odpornościowy, przez co powoduje odrzucenie przeszczepu serca, oraz z pigułką antykoncepcyjną.

dynia
Dobra dla meżczyzn!
Zawiera on fitosterole oraz znaczne ilości nienasyconych kwasów tłuszczowych, które zapobiegają procesom odkładania się złogów cholesterolowych. Pestki dyni są źródłem witaminy E i cynku, naturalnych antyoksydantów. Substancje zawarte w oleju z pestek dymi są również niezbędne do budowy błon komórkowych i prawidłowej regeneracji komórek, podnosząodpornoś© organizmu.

E
estragon

Jest byliną dorastającą do wysokości 150cm. o wąskich lancetowatych liściach i żółtawych, drobnych kwiatkach. Najczęściej spotykana jest w Europie, na Syberii, lecz także na terenach Ameryki Północnej. Dawniej powszechnie uważano, że estragon chroni przed smokami, czarownicami, chorobami oraz innymi urokami i nieszczęściami. Gdy okazało się, że ta przyprawa wcale nie chroni przed tymi zjawiskami, w Polsce nazwano ją „bylicą głupich”. Zioła estragonu mają aromatyczny, gorzkawy smak i poleca się stosować świeżą przyprawę (można hodować w doniczkach), gdyż jest dużo smaczniejsza niż suszona.
Ziołolecznictwo - Właściwości lecznicze
Estragon zawiera 0,25 do 0,8 olejków lotnych, garbniki, żywice oraz flawonoidy. Estragon działa moczo oraz żółciopędnie, przeciwzapalnie i przeciwskurczowo.
Zastosowanie w kuchni
Estragon jest bardzo aromatyczną przyprawą, więc nie należy jej stosować w dużych ilościach. Stosuje się go do potraw z drobiu, baraniny, cielęciny oraz ryb, a także do sosów i zup.
We Francji estragon dodawany jest do musztard. Przyprawę to stosuje się często w dietach, gdyż świetnie zastępuje ona sól i pieprz.

F
G
grzyb "Reishi"

Doskonała roślina lecznicza mająca wpływ na układ krążenia. Zwiększa przepływ krwi, obniża poziom cholesterolu, ciśnienie krwi. Pod wpływem jej działania, mięsień sercowy zdolny jest do efektywniejszej pracy przy mniejszej dostawie doprowadzanego tlenu. Uspakaja nerwy, łagodzi ból, leczy zapalenie naczyń krwionośnych, bezsenność, nadciśnienie, astmę, zapalenie oskrzeli, anginę i korzystnie wpływa na system odpornościowy.

H
hakorośl rozesłana

Na bóle mięśniowo-kostne, na przykład w plecach. Może nasilać kwasowość w żołądku i powinny jej unikać osoby z chorobą wrzodową.

I
imbir

Doskonała roślina lecznicza dla dróg oddechowych. Pomaga leczyć zapalenie oskrzeli, choroby wieku dziecięcego, przeziębienia, kolki, kaszle, wzrosty temperatury, biegunki, krążenie, grypy, wzdęcia bóle głowy, zaburzenia trawienne, problemy płucne, poranne nudności, zgagę zaburzenia żołądkowe i nerwowe,maść zrobiona z imbiru i masła leczy bóle reumatyczne krztusiec. Zawiera białko, witaminy A, C, B- kompleks, wapń fosfor, żelazo, sód, potas, magnez.

jagody jałowca

Jałowce należą do rodziny cyprysowatych. Nazwa pochodzi od tego, że jałowiec nie ma dużych wymagań jeżeli chodzi o glebą – rośnie nawet na jałowej glebie. Z reguły jest krzewem chociaż ze względu na jego długowieczność (do 100 lat) również można spotkać jałowca w postaci drzewa (do 15m). Drewno jałowca jest bardzo cennym surowcem do rzeźb a nawet fajek, z korzeni wytwarza się ozdobne plecionki i koszyki, a gałązki są dodawane do drewna w wędzarniach aby nadać niepowtarzalny aromat oraz przedłużyć trwałość.
Jałowiec pomaga w zwiększaniu światła oskrzeli, jest również antyseptykiem.  Pomaga w leczeniu zapaleń naczyń, kaszlu, zapaleń oskrzeli, alergii, kataru siennego, cukrzycy, hipoglikemii.
Owoce jałowca – szyszkojagody – zawierają do 2 % olejku lotnego, 5% grabników, jak również flawonoidy, związki żywicowe. Napar z jałowca pobudza ruch robaczkowy jelit oraz poprawia w dużym stopniu trawienie. Napar ów działa również moczopędnie, dzięki czemu ma właściwości odtruwające. Zioło stosowane zewnętrznie skutecznie uśmierza bóle, nerwobóle, czy korzonków. Jest również bakteriobójczy i przeciwzapalny. Jak widać jałowiec ma wiele zalet, jednak nie można przesadzać, ponieważ nadmiar źle działa na nerki oraz przewód pokarmowy.
Zastosowanie w kuchni
Smak jałowca jest gorzkawy, lekko piekący. Jałowiec jest głównie stosowany do sosów, potraw mięsnych, szczególnie dziczyzny, gdyż zioło to nadaje „myśliwski” aromat. Używa się go również do kiszeniu kapusty, przy wyrobie pasztetów i konserw. Szeroko stosowany w przemyśle wędliniarskim, jak również alkoholowym – „Jałowcówka”, czy „Gin”.

K
kava kava

Na stany lękowe. Zakazana w Wielkiej Brytanii z powodu trzech zgonów i konieczności sześciu transplantacji na skutek zatrucia wątroby.

kminek
Przyprawy tego typu są bardzo popularne w naszym kraju, rosną dziko prawie w całej Europie, również na pozostałych kontynentach można je spotkać. Z rodziny baldaszkowatych, jest rośliną dwuletnią i dorasta do wysokości jednego metra.
Badania wykazują, że kminek w formie przyprawy był już używany w neolicie, co daje tej przyprawie miano jednej z najstarszych.
Dawniej uważano, że kminek chroni przed urokami czarowników i demonami. Stosowano go nawet jako napoju miłosnego, który miał wzbudzać namiętność u osoby, która wypiła napój z kminku przyżądzony.
Kminek zawiera od 4 do 7% olejku lotnego, zawiera również tłuszcze, białka, cukry, flawonoidy. Dzisiaj w medycynie stosuje się go jako środek pobudzający trawienie, wiatropędny, moczopędny, mlekopędny. Olejek z kminku zabija również świerzbowce i robaki jelitowe.
Jest bardzo aromatyczną przyprawą i świetnie nadaje się do urozmaicania wszelkich potraw. Najczęściej stosuje się go do pieczonych mięs, szczególnie tłustych, kiełbas, pizzy, do potraw z buraków, kapusty kiszonej, oraz surówek z kapusty, sosów, zup, czy paluszków solonych.

kolcowiec lekarski
Roślina ta została odkryta dopiero niedawno, bo od czasu kiedy zaczęli używać ją kulturyści, jako tonikum mięśniowe. W wyniku informacji w środkach masowego przekazu i reklamach jest szeroko stosowana, ponieważ stwierdzono, iż zawiera dużą ilość wzrostowych hormonów męskich- androgenów. Chociaż ma świetne działanie i można ją polecić zamiast anabolików, to w żadnym wypadku osoba zażywająca nie musi obawiać się wzrostu objętości mięśni ani obciążenia organizmu steroidami anabolicznymi. Indianie amerykańscy bardzo często używali tego korzenia i często o nim mówili. Amerykanie przyrządzali "herbatę wiosenną", do której dodawali ten korzeń. Również o jego właściwościach wspominali kolonizatorzy hiszpańscy. Kolcowiec lekarski zawiera hormony dla mężczyzn i dla kobiet, uważany za świetny środek w leczeniu menopauzy, impotencji, oziębłości seksualnej, sterylności, trądziku młodzieńczego i bólów stawowych. Zawiera witaminy A, C, D, B, żelazo mangan, sód, krzem, siarkę, miedź, cynk, jod.

kopytnik
Uszczelnia naczynka krwionośne i ma działanie ściągające oraz zamykające pory. Można z niego przyrządzić kompres, maseczkę lub tonik do pielęgnacji cery.

kora dębu
to lek na popękane naczynka krwionośne. Chroni skórę i uszczelnia naczynia. Dodaje cerze kolorytu.

kora kruszyny
Działa łagodnie przeczyszczająco, wzmaga perystaltykę jelit, działa również żółciopędnie oraz poprawia trawienie poprzez zwiększenie wydzielania soków trawiennych.

korzeń cykorii
Wykazuje korzystne działanie w leczeniu dny (skazy moczanowej), reumatyzmu, osłabienia napięcia mięśni, zapaleń naczyń krwionośnych, kamieni żółciowych, żółtaczki, ognisk zwapnienia, dolegliwości nerek i wątroby, zakłóceń trawienia, czyści krew, usuwa śluz. Zawiera dużo witamin A, B, C, K, P.

korzeń mniszka
Popularna roślina od kilku stuleci w Chinach, jak również w Europie. Zawiera całą. gamę witamin i cholinę (jeden ze składników B- kompleks i podstawowy składnik lecytyny). Korzeń zawiera witaminy A, C i esencję kwasu linolenowego. Korzystne działanie na wątrobę, woreczek żółciowy, krążenie krwi, wzmacnia słabe tętnice, leczy anemie, obniża ciśnienie krwi, czyści krew, leczy choroby skórne, hipoglikemie, obstrukcje, zwiększa odporność organizmu. Mniszek naturalnym źródłem białka, zawiera witaminy A, B, C, potas, wapń, sód, pierwiastki śladowe, fosfor, żelazo, kobalt, nikiel, cynę, miedź, cynk.

korzeń traganka
Wzmacnia system odpornościowy organizmu, ma właściwości aseptyczne. Poprawia wydzielanie moczu, soków żołądkowych i żółci. Rozluźnia napięcie mięśniowe, usuwa zmęczenie demencje (zapominanie), infekcje układu odbytowego, obrzęki tkanek, zapalenie nerek, pocenie nocne. Używamy dla wzmocnienia działalności serca, obniżenia ciśnienia i poziomu cukru we krwi.

kozieradka nasiona
Działa ochronnie na śluzówkę żołądka i jelit. Stosuje się w leczeniu chorób wrzodowych żołądka i jelit. Usuwa wydzieliny śluzowe zatok przynosowych, zapobiega migrenie i bólom głowy.

kruszyna amerykańska- RJmmus purshiana
Świeża kora wywołuje krztuszenie. Dopiero po jej utlenieniu produkuje antrachinony. A więc zanim dojdzie do zażycia tej rośliny, trzeba pozostawić ją na przynajmniej rok suszenia. Po roku dochodzi do utlenienia. Posiada właściwości rozwalniające i korzystnie wpływa na perystaltykę. Kora jest słabym środkiem rozwalniającym i nie jest uznana za środek nawykowy- zażywana w małych ilościach. Badania przeprowadzone w Chinach 5 wykazały skuteczność w leczeniu zapaleń skóry, zranień, zaburzeń układu trawiennego. Należy do najlepszych roślin leczniczych, które mają korzystne działanie w leczeniu przewlekłych obstrukcji, ma kojący wpływ na jelito grube, hemoroidy, woreczek żółciowy, problemy wątroby, śledziony, złe trawienie, nadciśnienie. Kora zawiera B- compleks, potas, mangan.

kurkuma
nana także jako ostryż długi - to aromatyczne jajowate, podłużne kłącza z intensywnie pomarańczowym miąższem. Sparzone, wysuszone i starte są przyprawą często dodawaną do barwienia ryżu, dodają gorzkiego smaku i żółtego koloru curry, Kurkuma dodana do potrawy - majonezu, sałatki, sosu serowego - barwi potrawę, zmienia jej smak nadając specyficzny pieprzowo-imbirowy smak.
Zastosowana zewnętrznie przyspiesza gojenie stłuczeń. Ma działanie żółciotwórcze, rozkurczowe i przeciwzapalne. Pobudza wątrobę do wytwarzania żółci co ułatwia trawienie tłuszczy i działa ochronnie na miąższ wątroby. Ostatnimi czasy okazało się że posiada silne właściwości przeciwwirusowe i antybakteryjne. Pojawiły się informacje, że przeciwutleniacz - kurkumina - składnik kurkumy może spowolnić rozwój chorób nowotworowych.

kwiat nagietka
Działa ochronnie, przeciwzapalnie, przeciwwrzodowo na błony śluzowe przewodu pokarmowego. Wykazuje działanie immunopobudzające. Pobudza czynność wątroby, zwiększa ilość wydalanego moczu i potu

kwiat passifiory
Zawiera dużą ilość substancji odżywczych, zwłaszcza wapnia i magnezu. Oddziałuje bardzo korzystnie na układ nerwowy. Używany w leczeniu bezsenności, histerii, zaburzeń nerwowych, menopałzy, skurczów, wzrostu temperatury, nadciśnienia i objawów nadciśnienia wewnątrz gaiki ocznej.

L
liść borówki brusznicy

Działa moczopędnie i odkażająco na drogi moczowe. Zwiększa ilość wydzielanego moczu a z nim jonów sodu, chloru oraz produktów przemiany materii.

liść brzozy
Zwiększa wydalanie moczu a z nim jonów sodu, chloru, kwasu moczowego. Wykazuje własności odtruwające.

liść karczocha

Ma działanie żółciopędne i żółciotwórcze oraz ochronne na miąższ wątroby, ponadto zmniejsza stężenie cholesterolu i tłuszczów we krwi. Roślina jest używana w dolegliwościach trawiennych, zaburzeniach czynności wątroby i dróg żółciowych, wspomaga regenerację wątroby. Działa również przeciwmiażdżycowo

liść maliny
Pobudza czynność gruczołów potowych. Działa ściągająco, przeciwbakteryjnie i przeciwzapalnie (Pulmobonisan).

liść melisy

Działa uspokajająco, wykazuje własności przeciwbakteryjne i przeciwwirusowe

liść mięty
Mięta pieprzowa wywodzi się Anglii, skąd około 300 lat temu rozprzestrzeniła się na całą Europę.
Z liści mięty pieprzowej robi się olejek miętowy zawierający mentol, wykorzystywany w przemyśle perfumeryjnym, farmaceutycznym, tytoniowym i spożywczym (m.in. do wyrobu słodyczy i ciast).
Mięta ma działanie przeciwskurczowe, uspokajające, przeciwwymiotne i bakteriobójcze.Pobudza wydzielania soku żołądkowego i żółci. Wykazuje działanie rozkurczowe, obniża napięcie mięśni gardła, jelit, dróg żółciowych i moczowych
Liście mięty zielonej używane są jako przyprawa, a także stosowane są jako dodatek aromatyzujący np do gumy do żucia.

liść miłorzębu japońskiego
Poprawia ukrwienie tkanki mózgowej oraz działa antyoksydacyjnie. Hamuje zlepianie się płytek krwi, co ułatwia przepływ krwi przez naczynia. Zwiększa tolerancję organizmu na niedotlenienie.

lubczyk ogrodowy

Należy do rodziny baldaszkowatych i dorasta do 2m. Roślina pochodzi z Persji, skąd przywędrowała do Europy. Nazwa wskazuje, że lubczyk mógłby być afrodyzjakiem, jednak nim nie jest. Nieporozumienie spowodowane nazwą ma swoje korzenie z czasach antycznych, kiedy to zaczęto mylić słowo levisticum z ligusticum (pochodzący z Ligurii). Lubczyk jest często uprawny w ogrodach, a jedna roślina dostarcza świeżych liści przez całe lata.
Często w zielarstwie używa się zarówno korzenia, liści, jak i łodyg przyprawy. Korzeń zawiera ok. 1% olejku lotnego, cukry, żywice, kumarynę, bergapten. Odwar z korzenia lubczyku stosuje się przy niewydolnościach nerek i dróg moczowych, pomaga przy trawieniu, oraz braku łaknienia. Napar z części zielonych dodaje się do kąpieli, działający odświeżająco.
Korzeń i wytwarzany z niego olej stosuje się koprodukcji likierów, również do kostek bulionowych, maggi, czy innych przypraw do zup i nie tylko. Lubczyku można używać do wielu potraw jako przyprawy: wszelkich zup, sosów, sałatek, mięs, ryb, masła. Należy mieć umiar, gdyż lubczyk jest bardzo aromatyczną przyprawą i może zagłuszyć smak całej potrawy.

lucerna -->>patrz  alfaalfa

lukrecja korzeń
Znany ze swego działania rozluźniającego, z odżywczymi i uspokajającymi właściwościami. Zawiera sole potasu i kwas glicerynowy, dzięki czemu uzyskuje specyficzny smak, Stabilizuje poziom cukru przy hipoglikemii. Jest rośliną specyficzną, 200 razy słodszą od cukru, ale bez kalorii i działań ubocznych. Korzystnie oddziałuje na system limfatyczny i jelito grube. Lecznictwo ludowe twierdzi, iż korzeń lukrecji to afrodyzjak żeński używany w Chinach i państwach Dalekiego Wschodu. Równocześnie jest źródłem wapnia i potasu. Korzeń lukrecji jest znanym środkiem leczniczym przeciwko kaszlowi, przeziębieniu, chorobom układu oddecliowcgo, bólom gardła. Działa dodatnio na czynności serca, poprawia i reguluje obieg krwi, zwiększa energię, ważny w leczeniu chorób ginekologicznych-jest źródłem estrogenu. Leczy choroby owrzodzenia, hipoglikemię, stres. Zawiera witaminy B, E, fosfor, lecytynę, kwas pantotenowy, mangan, jod, brom, cynk i inne pierwiastki śladowe.


Ł
M
macierzanka piaskowa

Roślinę tę znaleźć można w lasach, na piaszczystych polanach, w miejscach silnie nasłonecznionych, na nieużytkach. Macierzanka występuje w całym kraju i w całej Europie, w Azji, w Indiach oraz w Ameryce Północnej. Kwitnie od czerwca do września różowoliliowymi kwiatami. W czasach starożytnych była m.in. wykorzystywana do balsamowania zwłok.W celach leczniczych wykorzystywane jest ziele macierzanki.Macierzanka zawiera olejek eteryczny, którego ilość zależy od rodzaju ziela, ponadto zawiera garbniki, związki gorzkie, flawonoidy, kwasy organiczne i sole mineralne.Działanie: wykrztuśne, dezynfekujące, żołądkowe.Wyciągi z macierzanki są dobrym lekiem wykrztuśnym zwiększającym produkcję śluzu, pobudzają ruchy rzęsek nabłonka oddechowego, czym ułatwiają oczyszczanie się dróg oddechowych z pyłów, które wdychamy z powietrzem lub dymem tytoniowym. Zapobiegają wzrostowi bakterii w drogach oddechowych. Macierzanka jest cennym zielem dla palaczy tytoniu i chorych na przewlekłe nieżyt) oskrzeli.
Garbniki i olejek eteryczny z macierzanki dezynfekują drogi oddechowe i przewód pokarmowy od jamy ustnej aż po jelito grube. Zapobiegają zbyt szybkiemu rozwojowi bakterii i nadmiernej fermentacji w przewodzie pokarmowym. Macierzanka pobudza wydzielanie soków trawiennych w przewodzie pokarmowym, znosi wzdęcia brzucha i jest korzystnym lekiem w nieżycie niedokwaśnyrn. Wyciągi macierzanki na błony śluzowe narządów rodnych działają ściągająco i dezynfekujące, podobnie działają na skórę. Mogą być używane do leczenia drobnych skaleczeń, oparzeń, a także w przypadkach użądleń przez owady, przynoszą poprawę w nerwobólach i stłuczeniach po urazach.Macierzanka może być wykorzystywana w przypadkach kataru, bólów głowy, migreny, a także w bolesnym miesiączkowaniu.

majeranek
Jest hodowany na uprawach, a jako dzika roślina rośnie również w klimacie śródziemnomorskim. Należy do tej samej rodziny roślin co: rozmaryn, czaber "mieta pieprzowa-  rodzina wargowych, pochodząca z terenów śródziemnomorskich, gdzie jest byliną dorastającą do wysokości metra wysokości.
Majeranek dodawany jest przede wszystkim do dań ciężkostrawnych, takich jak grochówka, zupa fasolowa oraz tłustych mięs oraz żurku. Jako podstawową przyprawę stosuje się go tylko z solą i pieprzem przy szykowaniu klasycznej wątrobianki. Jeżeli używany jest oszczędnie, dobrze harmonizuje się z szałwią, rozmarynem i tymiankiem.
Majeranek reguluje trawienie, pomaga w nieżycie żołądka, chorobach układu pokarmowego i przy biegunkach - zawiera ok. 2,5% olejku lotnego i 10% garbników, duże ilości miedzi i wapnia, co jest pomocne przy stanach skurczowych jelit i żołądka, działa również bakteriostatycznie i przeciwzapalnie. Herbatka z ziela ma właściwości uspokajające. Olejek bywa używany do inhalacji przy nieżytach górnych dróg oddechowych.Maść z majeranku pomaga stosowana jest przy nieżytach błony śluzowej u małych dzieci
Majeranek zawsze był chętnie stosowany w kuchni już od czasów egipskich. Obecnie najczęściej stosowany jest do grochówki, żurków, zup wszelakich, flaków, pieczonych mięs oraz wielu wędlin. Jest dodatkiem farszów, sosów, sałatek – jest bardzo cenioną przyprawa w dietach bezsolnych. Dowiedziono, że potrawy z dodatkiem majeranku zachowują dłuższą świeżość.

mak
Wieczerza wigilijna nie może obyć się bez maku. W różnych regionach Polski przyrządza się z niego różne potrawy: kutie, makówki, kluski z makiem no i oczywiście makowce. Nasiona maku zawierają witaminy A, C, D, E oraz błonnik aż 20% masy, wapń, magnez, żelazo, potas. Mak pomaga w procesie trawiennym, wiąże cholesterol, przeciwdziała miażdżycy.


 


malina właściwa
Krzew popularny w całym kraju i w całej Europie. Występuje w stanie naturalnym, jest również uprawiany. Rośnie głównie w lasach liściastych ina skrajach lasów. Kwitnie od maja do sierpnia.W leczeniu znalazły zastosowanie owoce i liście malin.Substancje lecznicze:Liście maliny zawierają garbniki, kwasy organiczne, sole mineralne, śluzy i dużo witaminy C.Owoce poza cukrami zawierają duże ilości kwasów organicznych (cytrynowego, jabłkowego, askorbinowego, salicylowego), związki śluzowe, pektyny, antocyjany, sole mineralne, z których najważniejsze to związki żelaza i miedzi oraz witaminy C, A, B,PP. Zbiór i konserwacja:
Liście zbiera się wiosną i latem z młodych, tegorocznych pędów. C.
Liście i owoce należy przechowywać w szczelnie zamykanych pudełkach.Działanie: liście — ściągające; owoce — napotne.Owoce malin są znanym środkiem napotnym, używanym w czasie przeziębień, angin, infekcji bakteryjnych i wirusowych przebiegających z gorączką. Po wypiciu naparu lub soku z malin, po upływie pół lub całej godziny występuje obfite pocenie. Nie udało się dotąd chemicznie wyizolować substancji, która to pocenie powoduje. W związku z dość dużą ilością puryn, jakie znaleźć można w owocach malin, nie powinni ich spożywać ludzie ze skazą moczanową oraz niewydolnością nerek.Medycyna ludowa polecała maliny jako lek w przypadku niedokrwistości, co może być uzasadnione zawartością mikroelementów, związków żelaza i miedzi.Liście malin dzięki zawartości garbników mają działanie ściągające i przeciwzapalne. Niszczą bakterie i mogą być używane jako lek przeciwbiegunkowy oraz lek w leczeniu nieżytów żołądka i jelit. Znoszą także bolesne skurcze mięśni gładkich w jelitach, macicy oraz w ścianach naczyń krwionośnych.
Stara medycyna tybetańska polecała liście malin w leczeniu nerwic, a zwłaszcza neurastenii, oraz w ostrych i przewlekłych zakażeniach.
 
melisa
W kuchniach wielu narodów używana jest jako przyprawa do mięs, sałat, zup, napojów. W Polsce znana jest bardziej jako zioło lecznicze. Liście melisy są łagodnym środkiem uspokajającym, zmniejszającym napięcie układu nerwowego. Wyciągi melisy regulują pracę przewodu pokarmowego. Mają również działanie przeciwzapalne i przeciwbakteryjne. Medycyna ludowa polecała melisę w stanach nadmiernej pobudliwości płciowej.
 
mięta  patrz --> liść mięty
 

miłorząb dwuklapowy
Liście tego najstarszego istniejącego gatunku drzewa – na demencję. Istnieją obawy, że może zwiększać ryzyko wylewu krwi do mózgu

mniszek pospolity
Tą kwitnącą na żółto roślinę, która po przekwitnięciu tworzy tzw. „dmuchawce”, spotkać można łatwo na łąkach i trawnikach. Znany jest również pod nazwą mlecz. We Francji liście mniszka używane są na sałatki. W ziołolecznictwie wykorzystuje się korzenie i kwiaty. Pobudzają wątrobę do wytwarzania żółci oraz mają działanie moczopędne, co sprzyja wydalaniu z organizmu szkodliwych produktów przemiany materii

nagietek kwiat
ma naturalne właściwości kojące. Znany jest zarówno medycynie ludowej, jak i współczesnej kosmetologii. Możesz dodawać go do herbaty lub po prostu zaparzyć. Pływające w wannie z gorącą wodą kwiaty zrelaksują, zaś przygotowany z nagietka tonik doskonale złagodzi podrażnienia skóry.Jeśłi sam zbierasz kwiaty wybieraj tylko te intensywnie pomarańczowe.

nnasiona selera
Seler jest bardzo skuteczny w leczeniu takich stanów, jak zapalenie stawów, dny (skaza moczanowa), reumatyzmu, lumbago (zapalenie korzonków kręgowych), zatrzymanie moczu, nerwowość, bezsenność, bóle głowy cukrzyca. Seler zawiera witaminy A, B, C, wapń, potas fosfor, sód, żelazo, siarkę, krzem, magnez. 

nawrot lekarski
Nawrot należy do rodziny szorstkolistnych. W Polsce występują dwa gatunki nawrotu: nawrot lekarski i nawrot polny . Nawrot lekarski może osiągać ponad i m wysokości. Kwitnie zielonkawoniebieskimi kwiatami. Zwykle rośnie na suchych wzgórzach. Nawrot polny jest pospolitym chwastem polnym, osiąga 0,5 m wysokości i kwitnie białymi kwiatami.
Przez Indian amerykańskich roślina ta była używana jako skuteczny lek antykoncepcyjny oraz lek przeciw nadmiernym Krwawieniom macicznym.
W celach leczniczych mogą być wykorzystane kłącza, nasiona, łodygi i liście.
Nawrot lekarski zawiera kwas litospermowy — kwas polifenolowy, który po utlenieniu tworzy aktywny polimer o właściwościach antykoncepcyjnych.
Liście, kłącza i nasiona można zbierać we wrześniu. Można suszyć w miejscach ocienionych, przewiewnych lub sporządzać z nich wyciągi alkoholowe.
Działanie: antykoncepcyjne, hamujące krwawienia maciczne, przeciwcukrzycowe.
Uwaga:Badania prowadzone na zwierzętach doświadczalnych miały na celu porównanie skuteczności nawrotu z popularnie stosowanym lekiem antykoncepcyjnym - gestranolem. W początkowym okresie stwierdzano zwiększone wydalanie moczu. Działanie antykoncepcyjne polegało na zahamowaniu cyklów płciowych. Po przerwaniu podawania nie obserwowano szkodliwego wpływu nawrotu na rozrodczość, przebieg ciąży i porodu.
Substancje czynne zawarte w nawrocie unieczynniają także inne hormony, m.in. hormony kory nadnerczy, a przede wszystkim adrenalinę. Ponadto mogą znaleźć zastosowanie w leczeniu nadczynności tarczycy z wytrzeszczem oczu i niektórych postaci nadciśnienia tętniczego.

O  
Oregano-lebiodka pospolita

Rośnie w Europie i Azji. Jest jedną z najstarszych znanych roślin leczniczych (jej właściwości znał już Hipokrates i Arystoteles).Należy do rodziny wargowych, bylina dorastająca do wysokości 80cm. o jajowatych liściach i licznych kwiatach. Oregano to nic innego jak dziki majeranek, więc mimo, że nazwa Oregano wydaje się włoska, można tą roślinę spotkać rosnącą dziko również w naszym kraju.
W dawnych czasach ceniono je również ze względu na jego słodkawy zapach - olejkiem z oregano nacierano sobie skronie, dodawano do kąpieli lub ozdobnych bukietów.Kiedyś przy pomocy liści oregano farbowano tkaniny na czarno, a kwiatami barwiono wełnę na pomarańczowo.
Oregano zawiera do 1% olejku lotnego, gorycze, garbniki, żywicę, fitosterol oraz kwas rozmarynowy. Wspomaga trawienie, ma właściwości wiatropędne i bakteriobójcze. Stosuje się go przy zaburzeniach trawienia, zapaleniu oskrzeli, wzdęciach.
Oregano stosuje się w większości potraw włoskich – do pizzy, spaghetti. Doskonale smakuje stosowana do potraw pieczonych mięs, baraniny, jagnięciny, wieprzowiny, do farszu do ryb.
owies zwyczajny
Jest to roślina jednoroczna z rodziny traw , udomowiona przez człowieka w czasach historycznych, znana dziś tylko z upraw w wielu krajach Europy, zachodniej Azji i Ameryki Północnej. Niekiedy dziczeje. W Polsce jest uprawiana na glebach lekkich oraz w górach ze względu na małe wymagania glebowe i klimatyczne.
W celach leczniczych używane są młode rośliny i słoma
Ziele i słoma owsiana zawierają węglowodany, saponinę oraz sole mineralne obfitujące w krzemionkę, w tym również rozpuszczalną w wodzie. Surowiec ten jest słabo dotąd zbadany. Ziarna i płatki owsiane zawierają jako najważniejszy składnik skrobię o ziarnach złożonych z drobnych ziarenek, łatwo strawną po ugotowaniu. Jest nieco białka, ponadto witaminy, zwłaszcza E w kiełkach, a także sole mineralne, bogate w związki wapnia. Mąka owsiana składa się głównie ze skrobi.W lecznictwie znajduje zastosowanie świeże ziele z młodych roślin, zebrane przed kwitnieniem i wysuszone w cieniu i przewiewie, a także słoma owsiana zebrana po dojrzeniu ziarna. Surowcem jest ziele owsa - Herba Avenae. Bywają również zbierane dojrzałe, całe ziarna owsa - Fructus Avenae, ponadto płatki owsiane -Fructus Avenae exconicatus, a także mąka owsiana - Farina Avenae.
Wodne wyciągi z ziela owsa działają wykrztuśnie, a także przeciwbólowe w schorzeniach reumatycznych, kamicy moczowej i chorobach nerek. Ponadto stanowią dobry środek mineralizujący, bogaty w rozpuszczalną w wodzie krzemionkę, wpływającą dodatnio na przemianę materii, stan naczyń krwionośnych, narządów wewnętrznych, kości, skóry, włosów i paznokci. Związki krzemu mają też korzystny wpływ na aktywność hormonalną ludzi starszych. Rozpuszczalna w wodzie krzemionka wydala się częściowo z moczem, gdzie odgrywa rolę jednego z koloidów ochronnych, przeciwdziałających krystalizacji składników mineralnych w drogach moczowych. Nalewka z ziela owsa wykazuje działanie wzmacniające system nerwowy, zwłaszcza w bezsenności, wyczerpaniu nerwowym, pląsawicy i epilepsji. Kąpiele w odwarze z ziela lub słomy owsianej, bogate w rozpuszczalną krzemionkę, wykazują korzystne działanie w artretyzmie, chorobie reumatycznej, kamicy nerkowej i schorzeniach nerek. Również w chorobach skórnych i czyraczności oraz nadmiernej potliwości nóg.
Kleik z płatków owsianych działa korzystnie jako łatwo strawny środek dietetyczny, a także jako łagodny środek powlekający. Zewnętrznie płatki i mąka owsiana działają odmiękczająco.
W lecznictwie ludowym płatki owsiane i kleik z płatków, spożywane codziennie, uważane są za środek zwiększający popęd płciowy i odmładzający, zapobiegający przedwczesnemu starzeniu się rganizmu.Płatki i mąka owsiana zarobione z wodą służą do okładów na ropnie i czyraki.
owoc chińskiej róży
Roślina ta to najlepsze źródło witaminy C. Chroni organizm przed zakażeniami i przeziębieniami. Usuwa zatwardzenie (obstrukcje), dolegliwości woreczka żółciowego, nerek i pęcherza moczowego. Rośnie na całym świecie.

ostropest plamisty

 wzmacniają wątrobê i wspomagają wzrost nowych komórek. Zioło to odtruwa wątrobê chroni© ją przed toksycznymi substancjami, zawiera bioflawonoidy zwiększające regenerację komórek wątroby. Jest antyoksydantem. Zawarta o ostropeście silimaryna pomaga w anemii hemolitycznej.

P
papryka - owoc

Wykazuje bardzo dobre działanie podczas rekonwalescencji organizmu (po chorobie). Używany do regulacji ciśnienia krwi, oczyszczania krwi, przy krwotokach, zapaleniach naczyń krwionośnych, zastoju krwi, w zaburzeniach krążenia, cukrzycy, arytmiach, infekcji, żółtaczki, chorób nerek, trzustki, reumatyzmu, guzów, paraliżu, zastojów. Zawiera witaminy A, C, B-kompleks, pierwiastki śladowe żelazo, wapń, magnez, fosfor, siarkę, potas.
Rozdrobniony susz z czerwonej papryki nadal zawiera sporo witaminy C, prawie tyle ile świeża. Razem z wspomagającymi witaminę flawonoidami, które także są składnikiem papryki, głęboko odżywiają skórę, chronią kolagen i naczynia włosowate. Suszona papryka zawiera beta-karoten, który chroni skórę przed atakiem wolnych rodników i tym samym przed starzeniem się. Jeśli nie cierpisz na nadwrażliwość jelit, możesz posypywać nią każde danie.

pokrzywa
Ma zbawienne działanie dla włosów. Zmiksowana z ciepłą wodą i sokiem z cytryny stanowi idealną płukankę dla przetłuszczających się i pozbawionych blasku włosów(więcej przeczytasz w artykule o pokrzywie).

"pipsissewa"

Roślina od wiele lat wykorzystywana jako środek moczopędny (diuretyk), nie wykazuje działań ubocznych. Podobno długotrwale używanie rozpuszcza kamienie żółciowe. Używana w leczeniu skrofulozy i dolegliwości reumatycznych. Środek odwadniający, leczy przewlekłe dolegliwości nerek, a nawet rzeżączkę.

pyłek pszczeli

Utrzymuje uczucie młodości, zwiększa odporność organizmu, dodaje energii i wzmacnia lecznicze właściwości innych ziół. Używany w leczeniu nadciśnienia tętniczego, chorób nerwowych, alergii depresji, obstrukcji, kolek, raka kataru siennego, hipoglikemii, chorób prostaty, obniża ciśnienie krwi, korzystnie wpływa na witalność organizmu, jest środkiem do osiągnięcia długowieczności. Pyłek pszczeli zawiera 35% białek, które są niezbędne do życia (polowa w formie wolnych aminokwasów). Wiadomo, że zawiera wszystkie związki potrzebne do utrzymania życia, jest potrawą doskonalą. Ma wysoką zawartość witamin A, C, D, B- kompleks i lecytynę.

R
rozmaryn

Jest przedstawicielem wargowych, krzewem dorastającym do nawet 2m. Pochodzi z terenów krajów śródziemnomorskich. Dawniej nie było domu, gdzie by nie było rozmarynu w doniczce na parapecie. Wierzono, że wiecznie zielony rozmaryn przynosi szczęście i miłość, był przytwierdzany do wianka panny młodej i bukietu pana młodego. Wchodzi w skład ziół prowansalskich. Uważana jest również za aromatyczną roślinę miododajną.
W zielarstwie wykorzystuje się liście, które zawierają ok. 2% olejku lotnego, 8% garbników, flawonoidy, oraz kwasy organiczne.
W postaci naparu stosuje się przy skurczach jelit, przewodów żółciowych i dróg moczowych. Działa rozkurczowo, dezynfekująco, napotnie i przeciwreumatycznie. Zwiększa sprawność fizyczną i psychiczną i jest stosowany w czasie rekonwalescencji po zabiegach. Stosowany zewnętrznie działa na bóle mięśni, oraz poprawia krążenie.
Dawniej rozmaryn był głównie stosowany w ziołolecznictwie, dzisiaj z powodzeniem stosuje się go często w kuchni. Dodaje się go do baraniny, wieprzowiny, dziczyzny i innych mięs pieczonych, a także do zup i sosów. Najpopularniejszy jest we Francji, gdzie jest stosowany do wielu wędlin. Rozmaryn świetnie komponuje się z kolendrą, kminkiem, oraz czosnkiem. Można przyprawiać nim rybę, drób lub dodać do oliwki kosmetycznej i wlać do wanny z gorącą wodą. Taka kąpiel pobudza, relaksuje i poprawia koncentrację. Rozmaryn rozjaśnia przebarwienia skórne i działa antyseptycznie. Jako składnik maseczki lub kremu ma też właściwości oczyszczające i ściągające pory. Rozmarynowe kosmetyki są doskonałe do cery mieszanej i tłustej. Dodawany do diety ułatwi trawienie tłuszczów i sprawi, że skóra nabierze blasku.
rumianek
Posiada wysoką zawartość wapnia, magnezu, żelaza i pierwiastków śladowych. Wykazuje działanie uspakajające na system nerwowy, pomaga przy stanach zdenerwowania, skurczach spazmatycznych, bezsenności, bólach. Leczy zapalenia oskrzeli, dolegliwości woreczka żółciowego, dolegliwości \v trakcie menstruacji. Zawiera mangan, cynk, witaminę A.
Zasuszone polne kwiatki rumianku mają właściwości kojące i przeciwzapalne. Zmniejszają zaczerwienienia skóry. Okłady z rumianku łagodzą oparzenia słoneczne. W roztworze z rumiankiem można przemywać twarz i kąpać się. Na stopach moczonych w wodzie z oliwką kosmetyczną i rumiankiem nie będzie pękała skóra.

S
siemię lniane

Te nasiona lnu są doskonałe nie tylko dla żołądka i jelit (łagodzą podrażnienia, regulują przemianę materii), mają zbawienne działanie także dla włosów. Wygładzają ich powierzchnię i ułatwiają rozczesywanie. Siemię dodawaj w śladowych ilościach do każdego posiłku lub przygotuj odżywczą papkę. Łyżkę siemienia ugotowanego w szklance wrzątku nałóż na włosy i potrzymaj kwadrans pod ręcznikiem. Potem spłucz i ułóż fryzurę, od razu poczujesz różnicę. (na temat siemienia niedługo duży artykuł!)

stewia

Roślina dająca słodkość bez cukru. Jej liście z powodzeniem zastąpią słodzik i cukier w herbacie lub kawie. Właściwie jest dziesięciokrotnie słodsza od zwykłego, białego cukru, ale za to kompletnie pozbawiona kalorii. Czy istnieje coś bardziej fantastycznego dla kobiet dbających o linię? Latem możesz trzymać ją na balkonie, zimą musisz przenieść na parapet. Jeśli nie lubisz bawić się w ogrodnika, suszone liście tej rośliny kupisz w sklepie zielarskim lub w aptece. (więcej przeczytasz w artykule o stewii)

szałwia

“Przeznaczniem szałwi jest uczynić człowieka nieśmiertelnym”. Istotnie - roślina ta była symbolem długowieczności pod każdą szerokością geograficzną. Często powtarzano powiedzenie “Czy człowiek który ma szałwię w ogrodzie może się zestarzeć?” może być rozwinięciem tłumaczenia jej łacińskiej nazwy salvere - być w dobrym zdrowiu. Ma bardzo wyraźny, ostry smak i dobrze harmonizuje się z wyrazistymi w smaku potrawami. Gatunków szałwi - podobnie jak macierzanki - jest dużo, nie wszystkie występują w Polsce.
Kwiaty można dodawać do sałatek lub parzyć jak herbatkę. Ale najciekawsze są liście. Mieszam je z cebulą i faszeruję kurczaki i kaczki. Potem już klasycznie do piekarnika. Dodaję jej do duszenia pomidorów oraz lecza. Szałwia pomaga w trawieniu tłuszczu więc polecam ją do takowego mięsa. Polecam równiez panierować wątróbkę przed usmażeniem jej na maśle - ale tylko delikatną wątróbkę króliczą lub gęsią/kaczą. Szałwia doskonale komponuje się z wszelkimi serami oraz… piwem. Świeże liście szałwi panieruję w cieście naleśnikowym z dodatkiem pieprzu lub chili a później na głęboki olej.
Nadaje się także na zaprawienie octu, masła i oleju.
A jak ktoś lubi na słodko to proszę: młode listki mieszamy ze śmietanką (36%), cukrem i pokrojoną pomarańczą.
Spalone liście szałwi usuwają zapachy kuchenne oraz zwierzęce. Dezynfekują powietrze w pomieszczeniu podobnie jak czyni to siarka, może nieco mniej skutecznie, ale za to ładniej pachnie. Płukanka z liści szałwi ukryje blask siwych włosów. Zęby pocierane liśćmi szałwi staną się bielsze a oddech świeży.
Liście zawierają estrogen więc jest wykorzystywany w terapii hormonalnej - dawniej była używana jako środek regulujący menstruację oraz menopauzę. Herbata z szałwi pomaga przy biegunce, uspokoi nerwy, poprawi krążenie i pomoże przy przeziębieniu - podobnie jak wino szałwiowe.
Bardzo ważne. Z uwagi na silne działanie, świeżych ziół nie wolno używać w dużych ilościach przez dłuższy czas -(o szałwi przeczytasz więcej w artykiule poświęconym postom leczniczym).

tatarak zwyczajny
Tatarak jest byliną, rośnie nad brzegami jezior i stawów, a także nad brzegami wolno płynących rzek.Roślina ta występuje w całej Europie, w Środkowej i Wschodniej Azji, a także w Ameryce Północnej.
W celach leczniczych wykorzystywane są kłącza tataraku.
Kłącza tataraku zawierają olejek eteryczny, którego głównym składnikiem są związki seskwiterpenowe. Ponadto w tataraku występują związki gorzkie, garbniki, aminy, węglowodany, kwasy organiczne i sole mineralne.
Działanie kłączy:  żołądkowe, rozkurczowe, wzmacniające, uspokajające.
Związki czynne zawarte w kłączach tataraku pobudzają aktywność przewodu pokarmowego, zwiększając wydzielanie soku żołądkowego, przyspieszają trawienie i przyswajanie pokarmów. Powodują zwiększenie produkcji mukopolisacharydów substancji, z których tworzy się w żołądku warstwa ochronna śluzu, zabezpiecza ona przed samostrawieniem. Olejki eteryczne i substancje gorzkie z kłączy tataraku zwiększają produkcję żółci przez wątrobę, a także zwiększają wytwarzanie moczu przez nerki. W stanach wzmożonego napięcia i skurczu mięśni jelit i dróg żółciowych  powodują rozluźnienie mięśni ,oraz przywrócenie prawidłowej czynności skurczowej jelit i dróg żółciowych. Znoszą przykre objawy bólów i kolek, jakie towarzyszą takim stanom.Tatarak zawiera substancje bakteriobójcze, co jest korzystne w przypadkach nadmiernej fermentacji w jelitach.Tatarak rosnący w Indiach i w Kanadzie może być używany jako środek nasenny, ten z Polski jest zbyt słaby..
Możemy go stosowa© w leczeniu stanów zapalnych dziąseł, bólów zębów, w stanach zapalnych jamy ustnej i gardła, w leczeniu choroby wrzodowej. Może nam pomóc przy bólach zębów (musimy żu© kłącze).Odwary z tataraku należy używać w przypadkachłupieżu do wcierania w skórę głowy.Olejek tatarakowy może być używany do wcierań przeciwbólowych w przypadkach bólów stawów, gośćcu oraz nerwobólach.

traganka
-->>patrz: korzeń traganka

tymianek

Zawiera dużą ilość substancji odżywczej tiaminy. Bardzo dobry antyseptyk gojącym działaniem. Używany w leczeniu wzdęć, kolek, problemów trawiennych, biegunek, zaburzeń jelitowych, zapaleń oskrzeli, astmy, pobudza apetyt. Zawiera witaminę C, B, B-kompleks, jod, sód, krzem, siarkę.

U
W
wrotycz pospolity

Roślina ta występuje dość pospolicie w naszym kraju. Rośnie na leśnych polanach i na nieużytkach, na zboczach wzgórz i nasypach kolejowych. Lubi miejsca słoneczne. Wrotycz występuje w całej Europie oraz na Syberii. Kwitnie od lipca do września żółtymi kwiatami. Ziele to ma silny zapach przypominający kamforę.
W celach leczniczych zbiera się koszyczki kwiatowe bez ogonków i liście.
Wrotycz zawiera dość dużo olejku eterycznego, ponadto flawonoidy, goryczki i garbniki.Działa : przeciwpasożytnicze, przeciwko szawicy.
Doustnie podane sproszkowane kwiaty wrotyczu, o dużej zawartości olejku eterycznego, działają przeciwpasożytniczo. Niszczą pasożyty przewodu pokarmowego o obłym kształcie ciała, jak np. glisty i owsiki. Stosowane zewnętrznie wyciągi alkoholowe niszczą wszy głowowe, łonowe oraz świerzbowce.Gorzkie substancje zawarte w zielu wrotyczu pobudzają wydzielanie soków żołądkowych.
Uwaga! Zbyt duże dawki preparatów wrotyczu są szkodliwe dla ludzi i zwierząt i mogą być przyczyną zatruć.Zatrucie doustnie spożytym wrotyczem może objawiać się w postaci podrażnienia przewodu pokarmowego, a także zawrotami głowy, kurczami łydek oraz pobudzeniem układu nerwowego aż do utraty przytomności włącznie. W związku z tym nie powinno się podawać wrotyczu ludziom z ostrymi nieżytami żołądka i jelit, z chorobami wątroby i nerek, kobietom w ciąży i małym dzieciom.

Z
ziele skrzypu

Roślina popularna w całym kraju. Rośnie na glebach piaszczystych, najczęściej na nieużytkach,przy drogach, nad rzekami, jest chwastem .
W celach leczniczych wykorzystywane są pędy płone (zielone),
Ziele skrzypu zawiera przede wszystkim dużo krzemionki i to postaci rozpuszczalnej, dobrze przyswajalnej, ponadto flawonoidy, saponiny, garbniki i sole mineralne.
Działa: moczopędnie, poprawia przemianę materii, hamuje krwawienia
Związki czynne zawarte w skrzypie zwiększają ilość wydalanego moczu, a wraz z nim szkodliwych produktów przemiany materii. Działanie to jest nawet silniejsze niż wielu znanych środków moczopędnych. Dzięki zawartości związków krzemu skrzyp ma duże znaczenie w procesach regeneracyjnych, wpływa on na metabolizm kolagenu, a w konsekwencji na gojenie się ran i odbudowę kości. Związki krzemu zapobiegają także odkładaniu się złogów w drogach moczowych. Skrzyp opóźnia procesy starzenia się.
Związki czynne zawarte w skrzypie wzmacniają ściany naczyń, zapobiegają ich łatwemu pękaniu, zmniejszają skłonność do krwawień, poprawiają stan włosów i paznokci, są ważne w procesach odpornościowych.
Ziele skrzypu jest szczególnie cenne dla ludzi w wieku podeszłym i dla kobiet karmiących, gdyż poprawia mineralizację kości. Korzystne jest w przypadkach przedłużających się krwawień miesięcznych, a także w niewielkich krwawieniach z przewodu pokarmowego.
Medycyna ludowa uważała skrzyp za cenny lek w przewlekłych zapaleniach oskrzeli, a także polecała go do płukania ust i gardła w stanach zapalnych lub do pielęgnacji włosów w przypadkach łysienia. Cyganie używali skrzypu jako leku przeciw padaczce.
Działa rozkurczowo na drogi moczowe i żółciowe, uszczelniająco na naczynia krwionośne. Przeciwdziała obrzękom i poprawia pracę serca. Wykazuje działanie ściągające, przeciwbakteryjne i przeciwzapalne.

Ż
żeńszeń

jest stosowany jako lek ogólnie tonizujący i przedłużający życie. Wzmaga naturalne mechanizmy obronne organizmu, wpływa na OUN pobudzająco poprawiając zdolności intelektualne, zwalcza zmęczenie psychiczne i fizyczne, wpływa na przemianę lipidów i cholesterolu, zwiększa witalnoś© zwłaszcza u osób w podeszłym wieku.
*
Ź
X
Y

 
Zmieniony ( 11.03.2008. )
 
« poprzedni artykuł   następny artykuł »

Komentarze

You must javascript enabled to use this form

http://ziola.pisz.pl/rozmaryn/
rozmaryn działanie lecznicze i wpływ na zdrowie

Napisał telimena8080, Strona domowa tutaj dzień 04/09/2012 o 15:50

 1 
Strona 1 z 1 ( 1 Komentarze )
©2007 MosCom

 
 
 
Zobacz również:
Tagi

szklanka diety kcal obiad wody soku śniadanie cukru kolacja herbaty chleba jogurtu mleka tłuszczu kromka łyżki diecie warzyw produkty warzywa owoce szklanki sałatka krwi dietę organizm dziennie jeść oleju dnia

 
 polityka prywatności | Sale weselne

>