[MAJOR]

Anoreksja jest najczęściej nieuleczalną chorobą, która po chwilowych poprawach stanu, nawraca.
Brak łaknienia występuje najczęściej w wieku młodzieńczym, częściej u dziewcząt niż u chłopców, sporadycznie może występować także we wczesnym dzieciństwie.
Na całym świecie setki dziewczyn (także i chłopców) choruje na anoreksję. Choroba ta niemal zawsze rozpoczyna się w okresie dojrzewania i występuje z reguły u dziewczyn, które chciałyby się odchudzić i być szczupłe. W podświadomości takich dziewczyn może tkwić chęć do pozostania dzieckiem, w rezultacie rozpoczynają walkę z rozwojem swojego ciała, pragną, by było chudsze i wyglądało jak małej dziewczynki. Chore nastolatki i młode kobiety mają zniekształcony obraz własnego ciała. Mimo iż wyglądają jak “kościotrupy”, wydaje im się, że jeszcze trochę powinny stracić na wadze. Przechodzenie na drastyczną dietę, pozbawia je ważnych składników odżywczych. Postępując tak cofają się w rozwoju fizycznym. Przestają jeść, chcąc udowodnić całemu światu a przede wszystkim sobie, że panują nad własnym życiem.
Anoreksja dotyka najczęściej dziewczęta z wyższych warstw społecznych, inteligentnych, o zaostrzonym zmyśle rywalizacji, którym zależy na pozycji i sukcesach szkolnych. Typowa młoda anorektyczka to zdolna, ambitna, wrażliwa, dobrze się ucząca dziewczyna, która do tej pory stanowiła powód nieustannej satysfakcji rodziców, bądź taka która chce zwrócić na siebie uwagę rodziców.
Wszystko zaczyna się często w sposób typowy: dziewczyna niezadowolona z własnego wyglądu, chce zrzucić kilka kilogramów. Wprowadza wiec dietę odchudzająca podobnie jak wiele jej rówieśniczek. Nie wiadomo, w którym momencie sprawy wymykają się spod kontroli. Odchudzająca się dziewczyna żyje w panicznym lęku przed utyciem, pomimo znacznego wychudzenia widzi swoje ciało w przesadzonych rozmiarach. Jej ideałem staje się postać bez grama tłuszczu, nawet mięsni. Kobiece kształty, piersi i biodra budzą jej obrzydzenie i wstręt. Oprócz diety zaczyna prowokować wymioty, nadmiernie używa środków przeczyszczających, często zmusza się do bardzo intensywnych ćwiczeń fizycznych, dużo biega, pływa dążąc do spalenia jak największej ilości tłuszczu. Czasem nie wytrzymuje walki z głodem i ulega atakom objadania się, wywołującym silne poczucie winy i wraca do właściwej jej szczupłej sylwetki. Dla niej takie postępowanie jest działaniem słusznym, które ma za cel zdyscyplinować i ujarzmić ciało, podporządkować je własnej woli.

Teraz przejde do tematu: Czy można pomóc anorektykowi?


Zalezy o jakiej pomocy mówimy. Jezeli chodzi o pomoc w najbliższej rodzinie to zostaje nam tylko wspieranie chorego. Konieczne jest leczenie terapeutyczne lub lekami.

W praktyce rzadko ogranicza się do tylko jednej z metod leczenia. Zależnie od potrzeb, sięga się do jednej lub kilku metod (równolegle, lub kolejno).
Gdy stan anorektyka zagraża jego życiu, powinien on natychmiast zostać poddany hospitalizacji. Nierzadko, gdy pacjent znajdzie się pod specjalistyczną opieką, konieczne jest dożylne karmienie.
Jako że anoreksja wymaga specjalistycznego podejścia do pacjenta, należy go umieścić na oddziale schorzeń metabolicznych, lub psychiatrycznym.

Zwykłe leki na apetyt nie pomagają w 90% przypadków. Potrzebne jest leczenie psychotropowe. Brzmi to strasznie , ale tylko psychotropowe leki działają chemicznie na układ nerwowy i zmniejszają lęk.
Niektóre z nich mogą wywoływać zaburzenia układu nerwowego. W 70-80% obserwowanych wypadków anorektyczka w odpowiednim czasie zaczyna jeść. Taka zmiana korzystnie odbija się na wadze i sposobie odżywiania się, choć w dalszym ciągu notuje się zaburzenia psychopatologiczne w zakresie życia seksualnego i społecznego, zmiany charakteru, fobie i anomalie żywieniowe, które wymagają pomocy psychoterapeuty. 80% przypadków po ok. dwóch latach wracają miesiączki. Jednak nie znaczy to wcale, że anorektyczka zdrowieje całkowicie. Często zostaje bulimiczką, lub też wraca do dawnego sposobu odżywiania się. Ponownie pojawiają się wyrzuty sumienia związane z “nadmiernym” jej zdaniem spożyciem wszelkich pokarmów.

pozdrawiam.

[bejata_c]

myślę, że można pomóc takiej osobie... trzeba ją po prostu wspierać!!